Wdrożenie ustawy o współpłaceniu kosztów CO₂ w rozliczeniach kosztów ogrzewania

Ustawa definiuje wszystkie istotne media grzewcze, dla których ustalono standardowe wartości współczynników emisji zgodnie z § 7 ust. 4 ustawy o handlu emisjami paliw. Wykaz współczynników znajduje się w rozporządzeniu EBeV 2030 (Rozporządzenie w sprawie handlu emisjami z 2030 r.). Obejmuje to zazwyczaj olej opałowy, gaz, węgiel i ogrzewanie miejskie. Media grzewcze, takie jak energia elektryczna, biogaz czy drewno, nie są uwzględnione. Nie oznacza to, że te media grzewcze nie emitują CO₂ ani nie podlegają współczynnikom emisji, ale nie podlegają handlowi emisjami.

Ustawa ma zastosowanie do okresów rozliczeniowych rozpoczynających się 1 stycznia 2023 r. lub później. Jeśli okres rozliczeniowy trwa na przykład od 1 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2023 r., ustawa o współpłaceniu kosztów emisji CO₂ jeszcze nie obowiązuje. Uwaga: decydującym czynnikiem jest uzgodniony okres rozliczeniowy, a nie okres rozliczeniowy dostawcy energii.

Wyjątki określono w § 2 ust. 3 oraz § 9 ust. 1 i 2 Ustawy o podziale kosztów CO₂ (CO₂KostAufG). Wyjątek na podstawie § 9 ust. 1 może być uzasadniony na przykład przepisami o ochronie zabytków lub obowiązkowymi wymogami dotyczącymi podłączenia i użytkowania. Ten ostatni przypadek może mieć miejsce, gdy przepisy budowlane lub pozwolenie na budowę wymagają obowiązkowego podłączenia do sieci ciepłowniczej. Nie możemy udzielić informacji, czy można skorzystać z któregokolwiek z tych przepisów. W razie wątpliwości zalecamy bezpośredni kontakt z właściwym urzędem miasta lub gminy.

Zgodnie z § 3 Ustawy o podziale kosztów emisji CO₂ (CO₂KostAufG), dostawcy energii są zobowiązani do umieszczania na fakturach niezbędnych informacji od 1 stycznia do 31 grudnia 2023 r. Obejmują one ilość CO₂ w kilogramach, koszty emisji CO₂, współczynnik emisji związany z wartością opałową oraz wartość energetyczną faktury. Jeśli te informacje nie znajdują się na fakturze dostawcy energii, prosimy o bezpośredni kontakt z nim.

Emisję CO₂ oblicza się, mnożąc współczynnik emisji oparty na wartości opałowej przez zużycie energii (również oparte na wartości opałowej). Koszty emisji CO₂ oblicza się, mnożąc stałą cenę za tonę przez emisję CO₂. Należy uwzględnić całkowite zużycie energii, w tym ciepłej wody. Jednak to obliczenie jest już wykonywane przez dostawcę energii.

Klasyfikacja opiera się na powierzchni użytkowej budynku i emisji CO₂ w sezonie grzewczym, jak pokazano na rachunku. Więcej informacji można znaleźć w naszym wpisie na blogu „ Wdrażanie ustawy o alokacji kosztów emisji CO₂ w rozliczeniach za ogrzewanie ”.

Klasyfikacja opiera się na ilości emitowanego CO₂ i powierzchni użytkowej budynku. W przypadku krótszego okresu rozliczeniowego ilość emitowanego CO₂ będzie niższa, ale powierzchnia użytkowa pozostanie taka sama. To z kolei mogłoby zafałszować wynik. Ponieważ tabela klasyfikacji jest zaprojektowana na 365 dni, wartości w tabeli należy obliczyć proporcjonalnie dla skróconego okresu. § 5 ust. 1 zdanie 4 ustawy o podatku od towarów i usług (CO₂KostAufG).

Współczynniki emisji są określone w rozporządzeniu EBeV 2030. Zgodnie z ustawą CO₂KostAufG współczynniki muszą być podawane w kilogramach i na podstawie wartości opałowej:

W przypadku nośników ciepła z zasobnikiem koszty energii są prawidłowo ustalane zgodnie z zasadą FIFO (pierwsze weszło, pierwsze wyszło) . Koszty CO₂ i zużycie CO₂ są ustalane tą samą metodą. Metoda ta wymaga również znajomości początkowego poziomu zapasów.

Oto przykład: Jeśli okres rozliczeniowy przypada na rok kalendarzowy 2023 i istnieją paragony (np. faktury za olej opałowy) pochodzące z 2022 r. lub wcześniejsze, wówczas zużycie energii i koszty energii są również oparte na paragonach z 2022 r., które są stosowane w 2023 r. zgodnie z zasadą FIFO. Logicznie rzecz biorąc, koszty CO₂ i ilość CO₂ w nich zawarte również muszą być uwzględnione. Istnieje jednak wyjątek: w przypadku wszystkich faktur wystawionych przed 1 stycznia 2023 r. nie ma potrzeby alokowania kosztów CO₂. Gdyby tylko paragony wystawione przed 2023 r. były istotne dla roku kalendarzowego 2023, wówczas alokacja kosztów CO₂ nie byłaby przeprowadzana dla 2023 r. Niemniej jednak określenie ilości CO₂ jest konieczne dla procedury alokacji warstwowej. Minol określi saldo początkowe i saldo pozostałe na podstawie podanych przez Ciebie informacji.

Przy założeniu, że zużycie jest w całości obliczane na podstawie początkowego stanu magazynowego, w okresie grzewczym nie powstają żadne koszty emisji CO₂ zgodnie z metodą FIFO.

Udział najemcy i wynajmującego w kwocie ulgi ustala się zgodnie ze specyfikacją rachunku za ogrzewanie. Oznacza to, że alokacja jest najpierw oparta na proporcjach kosztów ogrzewania i ciepłej wody, a następnie zgodnie z obowiązującym kluczem podziału, w oparciu o koszty podstawowe i zużycie. W tym procesie uwzględniana jest odpowiednia powierzchnia użytkowa z rachunku za ogrzewanie.

§ 7 ust. 1 i 2 Ustawy o podziale kosztów emisji CO2 (CO2KostAufG) stanowi, że podział kosztów ogrzewania między najemcą a wynajmującym musi zostać przeprowadzony w ramach rocznego rozliczenia kosztów ogrzewania, a podstawa rozliczenia dla najemcy musi być wskazana. Musi ona również uwzględniać udział najemcy. W przeciwnym razie lub jeśli brakuje podstawy rozliczenia, najemca ma prawo do 3% obniżki kosztów ogrzewania zgodnie z § 7 ust. 3 Ustawy o podziale kosztów emisji CO2. To prawo do obniżki obowiązuje łącznie z prawami do obniżki przewidzianymi już w Rozporządzeniu w sprawie kosztów ogrzewania.

Jeśli do zasilania kotła szczytowego wymagane są paliwa kopalne, należy zgłosić nam zużycie, koszty i emisję CO2. Następnie sklasyfikujemy nieruchomość zgodnie z modelem warstwowym i przypiszemy odpowiednie koszty emisji CO2. Zużycie energii elektrycznej nie jest uwzględniane w tym obliczeniu.  

Nie możemy jednoznacznie stwierdzić, co jest tego przyczyną. Jednym z założeń jest to, że przedsiębiorstwo energetyczne rekompensuje koszty emisji CO₂ w inny sposób.

Jeżeli nie są dostępne żadne koszty CO₂, wówczas nie można dokonać żadnej alokacji zgodnie z ustawą o alokacji kosztów CO₂.

Chociaż dostawy paliwa i ciepła, na przykład z powodu zmian w umowach lub relokacji, muszą być rozliczane i fakturowane praktycznie o każdej porze roku, dane niezbędne do wypełnienia obowiązku informacyjnego nie zawsze są dostępne w obecnej formie. Ze względu na brak wytycznych prawnych w tej kwestii, niektórzy dostawcy wydali wspólny zestaw rekomendacji.

Uzgodniono datę graniczną, określającą, kiedy wartości te mogą być stosowane. Datę graniczną dla ceny emisji ustalono na 01.04 kwietnia. W przypadku współczynnika emisji i wartości opałowej datą graniczną jest 01.07 lipca każdego roku.

Nie rozróżniamy sposobu użytkowania przy obliczaniu opłat za nasze usługi. W przypadku wspólnot mieszkaniowych (WEG), struktura opłat, kalkulacja udziałów najemców oraz podział podstawy kalkulacji są uwzględniane w rachunku za ogrzewanie. Jedyną różnicą jest to, że nie odliczamy udziału właściciela w kosztach emisji CO₂.

Najemcy muszą skorzystać z informacji zawartych na rachunku za gaz, aby ubiegać się od wynajmującego o zwrot podatku CO₂. Wynajmujący jest wówczas zobowiązany do obliczenia alokacji kosztów i uwzględnienia odpowiedniej kwoty w kolejnym rachunku za media.

Koszty emisji CO₂ są dzielone między wynajmujących i najemców na podstawie efektywności energetycznej budynku. Im lepsza efektywność energetyczna, tym wyższy może być udział najemców. Niezbędne dane są gromadzone corocznie, a klasyfikacja jest obliczana automatycznie. Udział najemców jest następnie rozdzielany na rachunku za ogrzewanie.