Isıtma faturasındaki temel maliyetler için alan hesaplaması

Isıtma faturalarındaki temel maliyetler, eşit metrekare alanına göre dağıtılmalıdır. Isıtma Maliyetleri Yönetmeliği farklı dağıtım anahtarlarına izin verir ancak hesaplama için net şartlar belirler. Burada, ev sahipleri temel maliyetleri yasalara uygun ve şeffaf bir şekilde nasıl hesaplayacaklarını öğrenebilirler.

Isıtma faturasındaki temel giderler nelerdir?

Isıtma faturası temelde iki bileşenden oluşur:

• kullanım maliyetleriBunlar, sakinlerin bireysel ısıtma davranışlarına (örneğin, ölçülen ısı tüketimine) bağlıdır.
• Temel maliyetlerBu maliyetler, fiili tüketimden bağımsız olarak ortaya çıkar ve şunlardır: tüm kullanıcılarla ilgili alan Bir binanın her yerine dağıtılmış.

Temel maliyetler, örneğin şunları içerir:

• Isıtma sistemi bakımı
• Betriebsstrom
• orantılı amortisman
• diğer sabit ısıtma maliyeti bileşenleri

Bu maliyetlerin kesin dağılımı Isıtma Maliyetleri Yönetmeliği (HKVO) ile düzenlenmektedir.

Isıtma Giderleri Yönetmeliği, temel giderlerin dağılımı konusunda ne gibi hükümler içermektedir?

Isıtma Maliyetleri Yönetmeliği (HKVO), 7. ve 8. maddelerinde aşağıdaki hususları öngörmektedir:

• Oran Temel maliyetler toplam maliyetler şu şekilde olmalıdır: %30 ile %50 arasında vardır.
• Kalan kısım (yani %50 ila %70 arası) şu şekilde olmalıdır: tüketime bağlı dağıtılacak.
• Için ısıtma ve sıcak su may farklı dağıtım anahtarları Nesnel olarak gerekçelendirildiği takdirde uygulanabilirler.

Bu esneklik, bina sahibinin faturalandırmayı yapısal koşullara veya kullanıcı yapılarına uyarlamasına olanak tanır.

Dağıtım ölçeği olarak hangi alanlar kabul edilebilir?

Temel maliyetleri hesaplamak için aşağıdaki seçenekler mevcuttur:

Isıtma:

• Toplam yaşam veya kullanılabilir alan (m²)
• Isıtılan yaşam veya kullanılabilir alan (m²)
• Toplam kapalı alan (m³)
• Isıtılan kapalı alan (m³)

Sıcak su:

• yalnızca Toplam yaşam veya kullanılabilir alan (m²)
   

Mülk sahibi, tahsis yöntemini seçmekte özgürdür. Uygulamada, sıcak su için de geçerli olduğu üzere, toplam yaşam veya kullanılabilir alanın metrekare cinsinden kullanılması standart hale gelmiştir. Bu, alanın iki kez hesaplanmasını önleyerek hem iş yükünü hem de kiracılardan gelen soruları azaltır.

Kredilendirmede tekdüzelik

Isıtma Giderleri Yönetmeliğine göre, seçilen dağıtım yöntemi tüm bina genelinde eşit olarak uygulanmalıdır . Bazı dairelerde ısıtılan alanın, diğerlerinde ise tüm yaşam alanının kullanılmasına izin verilmez . Bu durum, maliyetlerin çarpık bir şekilde dağılmasına yol açar.

Temel maliyet kalemlerinde ne zaman ayarlama yapılmasına izin verilir?

Bazı durumlarda, adil bir dağılım sağlamak için alanlarda ayarlama yapılmasına izin verilebilir. Burada ilgili standart , aşağıdaki durumları belirten DIN 4713 Bölüm 5'tir :

1. Farklı sıcaklık tasarımı

Odaların (örneğin garajlar, depolar) daha az ısıtılması durumunda, tahsis edilen alanlar azaltılabilir.

Örnek:

• Ev içi sıcaklık tasarımı: 20 °C
• Garaj sıcaklık tasarımı: 10 °C
  → Sapma %20'den fazla olduğu için (standart dış sıcaklığa, örneğin -12 °C'ye göre) indirim yapılabilir. 50 m²'lik garaj için temel maliyet payı aşağıdaki gibi hesaplanır:

2. Farklı tavan yükseklikleri

Eğer bazı dairelerin tavan yüksekliği, binadaki normal yüksekliğe göre %20'den fazla sapma gösteriyorsa, buna göre bir ayarlama da yapılabilir.

Örnek:

• Standart tavan yüksekliği: 2,40 m
• Zemin kattaki ticari alan: 3,00 m²
  → Fark %20'yi aşıyor, bu da artışı haklı çıkarıyor. 130 m²'lik işletme için temel maliyet payı aşağıdaki gibi hesaplanmaktadır:

Isıtılan alanın kapsamına neler dahil ediliyor?

Özellikle temel maliyetlerin dağıtımında bu kriter seçilmişse, ısıtılan alanın tanımı sıkça tartışma konusu olmaktadır .

Aşağıdakiler ısıtılmış alanlar olarak kabul edilir:

• Kendi radyatörü olan odalar
• Dolaylı olarak ısıtılan odalar (örneğin, radyatörsüz ancak ısıtılan odalara açık koridorlar)

Aşağıdakiler dahil değildir:

• Dairenin dışında bulunan, ısıtılmayan ek odalar (örneğin bodrum, depo odaları)
• Sadece elektrikli radyatörlerle ısıtılan odalar – zaman Bu durum tüm daireler için eşit şekilde geçerli değildir.

Kiracılar beyan edilen metrekare konusunda itiraz ederse ne olur?

Fatura edilen alanlarla ilgili tutarsızlıklar ortaya çıkarsa, ispat yükü sorunu sıklıkla gündeme gelir. Yargı içtihatları bu konuda açık bir görüşe sahiptir:

• Ev sahibinin herhangi bir şey kanıtlamasına gerek yok.Belirtilen alanların doğru olduğunu
• Mieter bölgenin Bu doğru değil.

Bu durum Köln Bölge Mahkemesi tarafından da teyit edilmiştir (17 Ağustos 1995 tarihli karar, 6 S 526/94) . Kiraya verenin alanları düzgün ve anlaşılır bir şekilde hesaplaması , faturalandırma açısından yeterlidir.

Sonuç: Düzgün ve izlenebilir yüzeyler çok önemlidir.

Isıtma faturasına temel giderlerin dahil edilmesi ancak şu durumlarda yasal olarak geçerlidir:

• Bir izin verilen dağıtım ölçeği seçilecek
• Bu durum binanın tamamında geçerli. üniforma angewendet wird
• özel yapısal özellikler (Örneğin oda yüksekliği, sıcaklık tasarımı) doğru bir şekilde dikkate alınmalıdır.
• hesaplama temeli belgelenmiş ve gerekirse doğrulanabilir

Ev sahipleri için öneriler

• İdeal olarak, tüm yaşam alanını referans noktası olarak kullanın; bu basit, uygulanabilir ve anlaşılması kolaydır.
• Binadaki tüm birimlere aynı yöntemi uygulayın.
• Yapısal farklılıkları kontrol edin ve yapılan düzeltmeleri açıkça belgeleyin.
• Alan hesaplaması konusunda emin değilseniz, ilgili uzman kaynaklara veya bir uzmana danışın.
• Soruşturmaları en aza indirmek için uygulanan ilkeleri kiracılara şeffaf bir şekilde iletin.